Natuurkundige uit Denemarken

1. Niels Bohr (1885 - 1962)

Met een HPI van 85.49 is Niels Bohr de beroemdste uit Denemarken Natuurkundige.   biografie is vertaald in 141 verschillende talen op Wikipedia.

Niels Henrik David Bohr (Kopenhagen, 7 oktober 1885 – aldaar, 18 november 1962) was een Deense theoretisch natuurkundige en theoretisch scheikundige. In 1922 ontving hij de Nobelprijs voor Natuurkunde. Niels Bohr wordt algemeen gezien als een van de grondleggers van de atoomfysica. Waar Ernest Rutherford als groot experimentator veel over de interne opbouw van het atoom ontdekte, was het de grote verdienste van Bohr om een theoretische grondslag voor dit nieuwe atoommodel te formuleren, waarmee hij tevens een grote bijdrage leverde aan de meest spraakmakende tak van de natuurkunde in de 20e eeuw: de kwantummechanica.

2. Hans Christian Ørsted (1777 - 1851)

Met een HPI van 85.42 is Hans Christian Ørsted de 2nd beroemdste uit Denemarken Natuurkundige.   biografie is vertaald in 90 verschillende talen.

Hans Christian Ørsted (Rudkøbing, 14 augustus 1777 – Kopenhagen, 9 maart 1851) was een Deense natuurkundige, scheikundige en navolger van Immanuel Kant.

3. Aage Bohr (1922 - 2009)

Met een HPI van 75.84 is Aage Bohr de 3rd beroemdste uit Denemarken Natuurkundige.   biografie is vertaald in 77 verschillende talen.

Aage Niels Bohr (Kopenhagen, 19 juni 1922 – aldaar, 8 september 2009) was een Deens kernfysicus en zoon van de bekende natuurkundige Niels Bohr. Samen met Ben Mottelson en James Rainwater won hij in 1975 de Nobelprijs voor Natuurkunde voor de kwantummechanische beschrijving van deeltjes in de atoomkern.

4. Martin Knudsen (1871 - 1949)

Met een HPI van 60.75 is Martin Knudsen de 4th beroemdste uit Denemarken Natuurkundige.   biografie is vertaald in 24 verschillende talen.

Martin Hans Christian Knudsen (Hasmark, 15 februari 1871 – Kopenhagen, 27 mei 1949) was een Deens natuurkundige die les gaf en onderzoek deed aan de Technische Universiteit Kopenhagen. Hij is voornamelijk bekend om zijn onderzoek naar de stroming van moleculaire gassen en de ontwikkeling van de knudsencel, die een belangrijk onderdeel uitmaakt van systemen voor molecuulbundelepitaxie (molecular beam epitaxy). Ook heeft hij zijn naam gegeven aan een fysische transportverschijnsel, namelijk de knudsendiffusie.

5. Ole Worm (1588 - 1654)

Met een HPI van 59.64 is Ole Worm de 5th beroemdste uit Denemarken Natuurkundige.   biografie is vertaald in 25 verschillende talen.

Olaus Wormius, gelatinseerde naam van Ole Worm (Aarhus, 13 mei 1588 - Kopenhagen, 31 augustus 1655), was een Deense arts en natuuronderzoeker alsook kenner van de Scandinavische oudheid.

6. Ludvig Lorenz (1829 - 1891)

Met een HPI van 59.20 is Ludvig Lorenz de 6th beroemdste uit Denemarken Natuurkundige.   biografie is vertaald in 24 verschillende talen.

7. Lene Hau (b. 1959)

Met een HPI van 52.96 is Lene Hau de 7th beroemdste uit Denemarken Natuurkundige.   biografie is vertaald in 29 verschillende talen.

Lene Vestergaard Hau (Vejle, 13 november 1959) is een natuurkundige uit Denemarken. Ze is hoogleraar aan de Harvard-universiteit. Zij slaagde er in 2001 in licht enkele milliseconden stil te laten staan. Daarbij werd van Bose-einsteincondensatie gebruikgemaakt. Lene Hau studeerde wis- en natuurkunde in Aarhus, waar ze interesse kreeg in de kwantummechanica. Voor haar promotie-onderzoek werkte ze enige tijd bij het CERN in Genève, maar brak dat in 1988 af om naar de Harvard-universiteit te gaan. Ze promoveerde in 1991 alsnog voor haar werk bij het CERN. Ze kreeg aan Harvard de Gordon McKay leerstoel voor toegepaste natuurkunde. Ze werd daar ook Principal Investigator for the Atom Cooling Group bij het Rowland Institute.

8. Henrik Svensmark (b. 1958)

Met een HPI van 52.07 is Henrik Svensmark de 8th beroemdste uit Denemarken Natuurkundige.   biografie is vertaald in 16 verschillende talen.

Henrik Svensmark (1958) is een Deens natuurkundige, werkzaam aan het Danish National Space Center in Kopenhagen. Hij bestudeert de effecten van kosmische straling op wolkvorming. Zijn werk wordt door een deel van de klimaatwetenschappers als controversieel gezien, omdat hij CO2 niet als voornaamste oorzaak van de recente opwarming van de atmosfeer ziet. Hij ziet meer in de invloed van waterdamp en wolken in de atmosfeer als de belangrijkste oorzaak van de recente opwarming. Volgens Svensmark worden fluctuaties daarin voor een belangrijk deel veroorzaakt door de hoeveelheid kosmische straling en die op zijn beurt weer door het magnetisch veld in het zonnestelsel hetgeen wordt bepaald door de zonneactiviteit. Het is bekend is dat er statistisch een significante relatie bestaat tussen de gemiddelde wereldtemperatuur en de zonnevlekken-activiteit. Het causaal verband tussen deze twee zaken is onbegrepen. De hypothese van Svensmark in deze is als volgt: het is aannemelijk dat kosmische straling een belangrijke rol speelt bij het ontstaan van lage bewolking. lage bewolking heeft op de hele wereld, behalve in Antarctica, een overwegend afkoelend effect. de kosmische straling vanuit het melkwegstelsel is niet constant en neemt toe naarmate er meer stervorming in de directe omgeving van de aarde plaatsvindt. Vanwege het "reizen" van het zonnestelsel door de spiraalarmen van het melkwegstelsel heen. het magnetisch veld van de zon werkt als een beschermend schild tegen deze kosmische straling. de sterkte van het magnetisch veld van de zon fluctueert in de tijd, met name in relatie met de zonnevlekken-activiteit. Door deze hypothese kunnen een aantal verklaringen gegeven worden. Doordat de zonneactiveit (zie ook zonnevlekken) de laatste honderd jaar is toegenomen, bereikt minder kosmische straling het aardoppervlak met als gevolg minder wolken en daardoor een stijging van de gemiddelde temperatuur. Omdat minder wolken in Antarctica eerder een afkoelend effect hebben, verklaart Svensmark dat de opwarming op Antarctica veel minder geprononceerd verloopt dan op het Noordelijk Halfrond. De relatie tussen het Maunderminimum en de toen heersende extra lage temperaturen tijdens de kleine ijstijd in Europa kan hiermee worden verklaard. De beweging van de zon door de spiraalstructuur van het melkwegstelsel en de daarmee veranderende hoeveelheid kosmische straling die het zonnestelsel bereikt, kan als oorzaak gezien worden van de ijstijden. Het is wetenschappelijk gezien van groot belang dat de mogelijkheid bestaat om Svensmark's hypothese te toetsen. Bij CERN in het CLOUD-project wordt onderzocht hoe kosmische deeltjes na hun binnenkomst in de troposfeer veranderen in muonen en daarbij vrije elektronen afgeven. Deze elektronen fungeren dan als katalysator en vormen condensatiekernen waarrond aerosolen en dus wolken (waterdruppeltjes) ontstaan. Henrik Svensmark is directeur van het Center for Sun-Climate Research bij het Danish Space Research Institute (DSRI), een onderdeel van het Danish National Space Center. Hij was voorheen hoofd van de zon-klimaatgroep bij DSRI. Hij was als natuurkundige verbonden aan drie andere organisaties: Universiteit van California in Berkeley, het Nordic Institute for Theoretical Fysics en het Niels Bohr-instituut. Hij is winnaar van de Energy-E2 Research-prijs en de Knud Hojgaard Anniversary Research Prize( DSRI). In 1997 lanceerden Svensmark en Eigil Friis-Christensen een theorie die kosmische straling verbond met veranderingen in de gemiddelde wereldtemperatuur. Volgens beide Denen zijn deze temperatuurfluctuaties het gevolg van variaties in de intensiteit van de zonnewind. Ze noemen deze theorie kosmoklimatologie. Dit idee was al eerder (1975) geopperd door Robert Dickinson. Een kleinschalig laboratoriumexperiment werd in het Danish National Space Center gedaan. Svensmarks onderzoek ondergraaft de overheersende rol die de CO2-stijging speelt in het huidige klimaatdebat. Daarom krijgt hij erg veel scherpe kritiek. Op de klimaattop in Kopenhagen, tijdens een discussie op 14 december 2009, die live werd uitgezonden op de Deense TV kreeg Svensmark een hartaanval of hartritmestoornissen, viel neer en moest naar het ziekenhuis worden afgevoerd.